هفت آرزوي محال شيخ ابو امير!

در سایه ی دعوت دوست عزیزم سياهه و سایه ی عدم دعوت دوست عزیز ترم فلان بن هيچ كس اقدام به نگاشتن هفت عدد از "چند هفت" آرزوی محالمان نمودیم... باشد که مقبول افتد!!

1-     مردم ايران مهرباني و برخورد منصفانه با هم را ياد بگيرند و عمل شنيع كپي رايت را براي هميشه بگذارند كنار!

 

2-     نويسندگان وبلاگها به جاي خاطره نويسي و س ك س نويسي به نوشتن حرفه اي و مناسب روي بياورند!

 

3-     تعداد نؤوث اجتماع كم و كمتر بشود تا مشكل بي شوهري ريشه كن شده، دست مايه ي طنزنويسي واقع نشود و ما هم از صدقه ي آن اينهمه دشمن نداشته باشيم!

 

4-     مبلغ حق التاليف به شكلي فضايي رشد كند و هيچ نويسنده ي گرسنه اي در هيچ بلادي (چه مسلمان و چه ضالّه!) پيدا نشود!

 

5-     قيمت مسكن، مرغ و تخم مرغ و قس عليهذا، خودرو، نان، گوشت و پرتقال(!) كاهش بيابد!

 

6-     سال جاري برنده ي يك دستگاه آپارتمان همراه كليد طلايي، يك هواپيماي اختصاصي و اسكناس 10 هزار توماني به ارتفاع دوبرابر برج ميلاد بشوم!

 

7-     سال ديگر در چنين روزي هم درسم تمام شده باشد، هم خبر پذيرفته شدنم در مقطع كارشناسي ارشد رسيده باشد، هم مجوّز انتشار و توزيع يك نشريه ي كشوري را گرفته باشم، هم خوانندگان خوب وبلاگم همچنان خواننده ام باشند و هم شوهر باشم!!

 

 

پ.ن: در تكميل آرزوي محال شماره ي 7 بايد عرض كنم كه پدر بودن را هم بسيار دوست دارم...!

 پ.ن2: هفتصد و هفتاد و هفت آرزوي محال ديگر هم دارم كه سر فرصت برايتان خواهم نوشت...